You are currently browsing the category archive for the 'trein' category.
Veel soorten mensen zijn er hier: hindu’s, islamieten van licht tot volledig gesluierd, christenen, methodisten, joden, allemaal bont door elkaar, in een relaxte sfeer. Hopelijk blijft het zo. Een aantal jaar geleden is er een fundamentalistische aanslag geweest in de de metro….
We kopen een kaartje voor 6 rupees, 5 Belg fr. De metro loopt helemaal bovengronds, dwars door de stad van boven naar beneden. Er zijn geen deuren, de coupees zijn breed. Plaats zat. Denk ik. Op het moment dat de trein zich in beweging zet, komen er plots een massa mannen aangespurt. De banken zitten meteen vol. Bij het volgende station maken we kennis met de plaatselijke sport: jonge gasten lanceren zich op de trein terwijl die nog rijdt, en duwen met geweld iedereen die rechtstaat opzij. Ze wringen tot ze tussen de banken staan, tussen onze benen in. Want aan de ingangen sta je geen moment rustig. Nu kan er echt niemand meer bij, denk ik. Maar ze blijven komen, bij elk station meer, ze grijpen een lus aan het plafond, en duwen zich half hangend naar binnen. Uitstappen is: naar voren duiken nog terwijl de trein rijdt, en springen. Ik begin me ernstig zorgen te maken. De jonge gast voor ons vertelt dat er dagelijks mensen onder de trein vallen of geduwd worden. Hij heeft het vorig jaar voor z’n ogen zien gebeuren. Twee haltes voor we eraf moeten, duwen we onszelf in de richting van de opening. Stevig hangend aan de lussen. Het blijkt de normale procedure, iedereen doet het. Dan, op het moment dat de trein bijna stopt, pers ik me naar voor en spring eraf, samen met een 20-tal Mumbaiers. Het werkt. Een beetje dizzy lopen we het perron af.
Om vijf uur (sic) opgestaan, want onze trein naar Jodhpur vertrekt om 6u10. De reservatie bemachtigen heeft weer veel zweet gekost: no place, Johan maakt zich kwaad, krijgt een welwillende Indier te pakken die zich ermee moeit, en die de ambtenaar mee onder druk zet, en plots ligt daar wel een ticket, met gereserveerde plaatsnummers. Het doet me een beetje denken aan onze Belgische post, vijftien jaar geleden. Ambtenaritis. Om 6 uur valt de elektriciteit in het station uit, en dus ook alle informatieborden. Een kwartier later horen we een laconieke aankondiging dat onze trein 4 uur vertraging heeft. The company is deeply regretted. We trainen ons in Boeddhistische aanvaarding. We zitten en wachten. En weten niet wat we zien als aan het perron aan de overkant een trein wordt aangekondigd.
Om half 11 rijdt onze trein binnen, we gaan op zoek naar onze zwaar bevochten gereserveerde plaatsen 9 en 10. De beambte van de wagon controleert onze tickets. Als we hem vragen waar seat 9 en 10 is, zegt hij: “Anywhere”.
Jodhpur is middeleeuws, we komen aan om 10 uur ’s avonds.
We krijgen kamer 9 in een oud huis van 5 verdiepingen, vlakbij het oude fort.
Alleen stinkt het een beetje. Ik vergis me van kamer, en steek m’n sleutel in het slot van kamer 7. Ze gaat open. De hoteleigenaar roept van boven: “Wrong door!” “But the door opens with this key!” Hij zegt: “Yes, sometimes the same, sometimes different.”
Op het dakterras torent het fort indrukwekkend vlak boven ons.
De volgende ochtend ontdekken we de oorzaak van de doordingende geur in het huis. Er blijkt een kalf te wonen op het gelijkvloers naast de keuken.
<
De trein nemen in China blijft een ervaring. Het station ziet eruit als een luchthaven, de reizigers zijn gepakt als voor een volksverhuizing. Je mag het perron pas op als de trein er staat. In afwachting zitten we samen met 1000 Chinezen in wachtzaal nr 2. We hebben nog net een plaatsje op de grond tegen de muur bemachtigd. Johan detecteert een commando door de luidsprekers: het is zover. We hebben 3de klasse “hard sleeper”. Er zitten al 4 Chinezen in onze coupe. We duwen onze bagage onder de bank, en evalueren de toestand. Het is een open coupe, er zit geen deur in die je dicht kan schuiven. Maar het is een nieuwe trein, elke centimeter is overdacht. Tegenover elke coupe is een tafeltje met 2 zitjes, zodat je niet met zn zessen op elkaar gepakt moet blijven. Aan het eind van de gang is een ruime plaats met 3 wasbakken, gezellig haast. De 2 toiletten zijn – o wee – “Frans, maar tegen de muur bevinden zich stevige handgrepen, zodat je kan ‘hangen’, en het doorspoelsysteem is krachtig en efficient.
Onze medereizigers gaan tot Xi-An. Ze zijn nieuwsgierig, beginnen een gesprek. Belgen? Of we dan die medische firma kennen die nu in Xi-An zit? Ansen? Even doordenken, en we beseffen dat Jansen Farmaceutica gouden zaken aan het doen is.
Om 22 uur gaat zonder enige waarschuwing alle licht uit. Iedereen is op slag rustig, ze zijn het gewend. Alleen aan het eind van de gang horen we een Nederlander luid uitleggen waar hij overal in de wereld al geweest is. Ik slaap als een roos, het schommelt.
Traject van de trein: Beijing – Xi-an – Lanzhou – Xining – Nugqu - Lhasa. De volgende dag nemen onze 4 Chinezen afscheid, en we hebben de coupe voor ons alleen! En dat zal zo blijven tot in Lhasa! Nog een dag en een nacht en een dag! Dus al die berichten dat de trein voortdurend volledig uitverkocht is, onzin, blabla van reisbureaus die vliegtickets en lege permits willen verkopen. Want niemand heeft ons hier om onze “permit” gevraagd.
Deze trein is ingesteld op Westerlingen. Om de paar uur horen we een Engelse stem uit de luidspreker die uitlegt waar we zijn, en welke superprestatie het is om hier een treinspoor te leggen. Hoeveel arbeiders er doodgegaan zijn voor deze trein, zegt hij er niet bij. Wel dat deze trein dient om de eenheid van economie en cultuur met de Tibettaanse broeders en zusters te bevorderen.
Intussen verandert het landschap dramatisch, de eerste sneeuwbergen komen voorbij. De stem zegt dat vanaf hier de permafrost begint, eeuwige bevroren grond, en ze hebben hun palen tot 30 meter diep geslagen. We blijven stijgen. Johan zn horloge met hoogtemeter komt van pas.
Tegen de muur hangt een bakje waar ”oxygen” op staat. Je kan het openklappen en dan zie je 3 stekkertjes (zie foto op Flickr). Als we hoogteziek worden, hangen ze daar waarschijnlijk een zuurstofmasker aan. We voelen niks, maar hoe zou het met mn hartslag zijn?
To Tibet or not to Tibet. Omdat we van treinen houden, willen we absoluut die nieuwe spoorlijn, 4 km hoog naar Tibet nemen. Weken internetten hebben niks opgeleverd. Van de officiele railwaysite nada. Van Beijinghotels het bericht dat alles voortdurend uitverkocht is. Van reisbureaus in Tibet gretige aanbiedingen om ons een vliegticket te verkopen, met een geheel verzorgde reis, 1450 dollar per persoon voor 10 dagen, accomodatie en eten EXCLUSIEF. en dan is er de kwestie van het visum. Reizigers zouden een permit moeten aanvragen. De prijzen varieren van 200 tot 700 yuan (40 tot 70 euro). en dan komt er goed nieuws: de manager van ons hotel kan ons wel treinkaartjes bezorgen, we vermoeden 2de of 3de klas. De prijs is redelijk : 80 euro. En de permit? Die wordt afgeschaft tegen de Spelen, zegt hij. Ja maar is hij al afgeschaft? hij denkt van wel. We wagen het erop. Straks vertrekken we. Als ze ons op de trein laten, zijn we ten minste al onderweg. En dan zien we wel. En als ze ons oppakken, mailen we Frank Goossens van Mobistar.
