You are currently browsing the category archive for the 'Rusland' category.
Er reist een vlieg mee in onze coupe. Die niet eersteklasse is, zoals we hadden betaald aan Eurocult, maar een dubbele tweedeklasse. Dus 4 tweedeklassetickets! Reis nooit met Eurocult. Buiten giet het, de trein is triestig als het regent in de herfst daarbuiten. Het landschap evolueert nu naar grasland met heuvels aan de horizon. De trein maakt een nieuw geluid, hij zingt – alsof er snaren trillen op een reusachtig muziekinstrument.
Olan-Oede komt voorbij in de vroege ochtend, dan Naoesjki – de Russisch-Mongoolse grens. Het schouwspel dat ons daar wacht, tart elke verbeelding. De toiletten gaan dicht, militairen in alle kleuren uniforms maken hun opwachting in de trein. in groepjes van vier. Ze delen papieren uit – invullen, in tweevoud telkens. Later komen andere militairen ze ophalen. Het gestempel is niet van de lucht. Ze bestuderen onze gezichten. Ze sturen ons de gang op, en doorsnuffelen onze bagage. Ze kruipen met sterke lampen op de bovenste matrassen. Als de ene horde weg is, rijdt de trein 10 meter verder, en volgt de volgende. Dit tien uren aan een stuk. TIEN UUR WACHTEN! en dat allemaal omgeven met grote geheimzinnigheid en zonder enige informatie. Elk moment vrezen we geboeid te worden afgevoerd of in het toilet te worden opgesloten.
Om 23u30 plaatselijke tijd rijden we Mongolie binnen, een land van rook en mist. De Gobi Woestijn wacht. We gaan er kamperen – terug over 10 dagen.
Terug in Irkutsk blijkt Eurocult opnieuw het absoluut sjiekste hotel te hebben gereserveerd. Ze zijn nog net de gevel aan het afwerken. Het heeft ook het meest trendy restaurant van Irkutsk. De stad baadt in een soort smog en de lucht is dramatisch verschillend van die boven het meer.
Irkutsk levert ons meteen het eerste contact met Hollanders op. We lopen snel een blokje om 
) Het is een stad in volle verbouwing, gevaarlijk voor nachtelijke feestvierders: overal in de trottoirs liggen diepe sleuven voor riolering, zonder enige waarschuwing, nooit gezien. De typische houten huizen handhaven zich nauwelijks naast immense nieuwbouw. Over een paar jaar zijn de meeste waarschijnlijk afgebroken. Die oude huizen staan meestal rond een binnenplaats. De meeste blijken nog bewoond. Muren zijn opgetrokken uit hele boomstammen, ramen en deuren zijn minutieus gesculpteerd. We verdiepen ons in de verhalen van de Decembristen, politieke bannelingen die hier de eerste cultuur brachten. Romantiek zat.
We maken ook kennis met het uitgaansleven. Raad! Een groep Russen, bestellen flessen vodka, staan recht, roepen heilwensen en drinken ad fundum. Daarna: karaoke, dansen en opnieuw heilwensen, nadrukkelijker deze keer. En zingen. Alle clichees kloppen. Het is tijd voor ons om naar Ulan Baator te vertrekken. Morgen gaat de trein.
Irkutsk! Het station wemelt van de Russische militairen met hun kepies, als kleine schotelantennes op hun hoofd. Afscheid van onze provodnitsas Katja en Olga, en we staan op vaste bodem. Deze keer laten we ons niet verrassen: Johan rukt meteen uit om de tickets voor het vervolg van de treinreis op te halen (zat 15/9), en vindt het kantoor in het centrum van de stad. Twee uur bus richting Baikalmeer is erg schokkend na de wiegende treinreis. De Russen zijn gesloten en zwijgzaam, maar als we een halte te vroeg willen afstappen, roepen drie oudere vrouwen tegelijk “Njiet!”. Lake Baikal ligt op ons te wachten. Eurocult heeft het duurste hotel gereserveerd, hoog boven het stadje Listvyanka. Een hotel dat helemaal klaar is voor luxueuze wintersport. Skilift, oefenpiste, sledeverhuur. Maar we zien ook een bordje “pool”. Als Johan de Russische vertaling leest, blijkt het billiard te zijn. We ontbijten helemaal alleen in een reusachtige zaal, met uitzicht op het meer. Uien en komkommers, de 2 lievelingsgroenten van de Russen. Twee diensters in volledige outfit houden de wacht. Dan dalen we af naar het meer, voor de onvermijdelijke boottocht.
Een paar menselijke ijsberen duiken in het water, aangevuurd door hun partner met camera in de hand. Wij beperken ons tot pootjebaden aan het smalle keienstrand. En dan: Omul eten, de vis die alleen in dit meer kan overleven. ’s Avonds op onze kamer horen we een diep geruis, als van een groot lichaam dat ademt. Voor het eerst raak ik niet in slaap. Ik mis het schommelen.
Ons uitzicht: taiga met daarboven een paar wolken in staalblauwe lucht. Onze lectuur: de cursus Russian for Beginners, Russian Shortstories, en Dostojewski – ooit een balling in Omsk. ’s Ochtends op de perrons dragen de mensen pullovers en jassen. Nog nooit zoveel naar treinen gekeken, en nooit gedacht het zo fascinerend te vinden: locomotieven, goederenwagens met landbouwtuigen, kranen, gigantische schroeven, veel legermaterieel, en hele boomstammen.
De provodnitsa brengt nu ook lunch: cornflakes, rijstpap, salami, brood en kaas. Njet betalen en alles opeten zo beveelt ze. Bij valavond verschijnt ze met vis uit blik, aardappels met gesmolten boter, en – uiteraard – uien en augurken. De samovar op de gang blijkt ook als kacheltje te fungeren: hoog opgestookt met houtblokken geeft het een bepaald Siberische sfeer. Omsk glijdt aan ons voorbij, Barabinsk, Novosibirsk, Krasnoyarsk. Monumentale witte stationsgebouwen. We zijn nu elk besef van tijd kwijt. Hebben we dit gisteren gedaan of vanochtend? Het is onbelangrijk. Intussen weten we dat we de enige Westerse toeristen op deze trein zijn. Wat een gepriviligieerd gevoel. We zien meer en meer Mongolen en Chinezen opstappen. Morgenvroeg bereiken we Irkutsk. Als laatste avondmaal brengt de provodnitsa soep. Solyanka. We zullen deze trein vetgemest verlaten.
kijk even mee uit het raam van onze coupe…
Nergens slaap je zo goed als in de Transsiberische trein. Dit is het ultieme reizen: aankomen en vertrekken, zonder iets te moeten doen. 4 dagen en 4 nachten. De gemiddelde stoptijd in een station is 20 minuten. Telkens verdringen verkoopsters zich met hun koopwaren, die ze in plastic emmers zo van hun veld lijken te gehaald te hebben: appels, besjes, kersen, look, augurken, uien, wortelen, aardappelen, bieten, champignons, eieren, pannenkoekjes, brood. Uiteraard ook salami, bier en vodka. Als we een paar blini’s willen kopen, grijpt provodnitsa Katja in: zij koopt, wij geven het geld. De blini’s zijn meteen de helft goedkoper. Niet dat we ze nodig hadden voor ons ontbijt: even later brengt Katja thee, en aardappelen met brood en koekjes - we hebben haar hart veroverd. Van onze medereizigers merken we zo goed als niets, hun deur is altijd dicht. Alleen 2 Russen komen nu en dan op de gang. Ze ruiken naar bier en vodka.
Het is plots kouder geworden: ik heb ’s morgens al drie laagjes nodig. We passeren de obelisk die Europa van Azie scheidt, en zien de eerste heuvels van de Oeral. Van nu af aan wordt ons uitzicht bepaald door de witte glinstering van de berkenstammen. Vanuit de verte lijken ze op de White Cliffs of Dover. In de restauratiewagen is de soep van de dag nog altijd solyanka – met zure room.
De belangrijkste persoon aan boord is de provodnitsa. Zij bewaakt het rijtuig, bepaalt wanneer de toiletten opengaan, stuurt muziek door de luidspreker en controleert de beweging van passanten. Elk rijtuig heeft er twee: de onzen heten Katja en Olga. Katja is de baas, Olga de werkster. Vanaf nu zijn we in hun handen. Ze leveren thee die ze maken met warm water uit de samovar. En die staat in het begin van de gang. 10 roebel (13 frank). We kopen 2 koppen ter kennismaking, en als bewijs van onze afkomst geven we beide provodnitsas een plak Belgische chocolade. Vanaf dan is de thee gratis. en dat is nog maar het begin.
De coupe wordt onze woonkamer, de tijd verliest zijn druk. Niemand weet nog hoe laat het is. We besluiten onze klok te laten staan op Moskoutijd, en trekken ons niks aan van de tijdszones. We eten als we honger hebben en gaan slapen als het donker wordt.
Als we de restauratiewagen opzoeken, is hij leeg, op de drie personeelsleden na. Ze kijken elkaar verveeld aan, zuchten, en dan gaat 1 van de vrouwen aan het werk. Ook hier: opzichtsters en een werkster. De menukaart is eindeloos. Maar als we bestellen blijkt er maar 1 soort soep te zijn, en iets dat waarschijnlijk kip is – de werkster maakt met haar armen een vogeltjesdans-gebaar. De soep is solyanka. Met zure room.
Ons traject: Alexandrov, Rostov, Yaroslavl, Danilov, Vjatka, Yar, Glazov, Perm (spreek uit Pjierm), Sjalja, Yekaterinaburg. Stations volgen elkaar op, door het raam zien we bomen, goederentreinen, en nu en dan een houten huisje. Dit hebben de Siberische ballingen gezien toen ze werden weggevoerd naar de werkkampen….
Jawel Cast42, Aeroflot heeft ons goed afgeleverd. Alleen: iedereen op het vliegtuig sliep behalve 2 uitbundige Russen. En die zaten achter ons. Taxichauffeurs getrotseerd die ons absoluut wilden vervoeren – vreemd dat ze er stuk voor stuk uitzagen als leden van een of andere maffia. De bus is goedkoper. Tijdens het wachten vertrouwt een Antwerpse zakenman ons toe dat hij de komende dagen 4 vodka-meetings heeft. Hij ziet er moe uit. En dan: de metro. Balzalen met kroonluchters, mozaieken, beelden. Alsof je met zn allen op bezoek bent bij een rijke kasteel-oom.
Het hotel blijkt een complex te zijn van 4 hoge buildings neergepoot aan de rand van de stad. In het midden een fake gebouwtje dat ons de illusie van authentiek Moskou moet geven. HA. Aan de balie een bordje :”sorry we take a break from 8.45 to 9.00.” Maar na dat kwartier: vlekkeloos Engels. De kamer is nog niet klaar. Bagage in bewaring geven kost 3 euro. Afzetters. Dat wordt dus slapen in de lobby. Een poepsjieke bedoening: bij elke stap die je zet komt een kuisvrouw je sporen uitwissen.
Vijf uur later staan we in het station. We willen onze tickets voor de Transmongoolse express afhalen, morgen vertrekken we al. De ambtenarij slaat nu toe: aan diverse loketten krijgen we, na diep gezucht, een radde Russische uitleg, maar geen ticket. Zwaaien met onze vouchers heeft geen succes. Bij Information wijst de ambtenares naar de datum. Johan haalt zn beste Russisch boven, en we komen tot de conclusie dat je een ticket pas op de dag van je vertrek kan krijgen. Of dat hopen we. We zoeken troost op het Rode Plein bij het graf van Lenin en een bord borsj. Met zure room. Dat wordt nog spannend morgen. Foto’s van vandaag volgen later want het kabeltje zit nog in de bagage. Vanuit Irkutsk, als we er geraken……
