You are currently browsing the category archive for the 'Eurocult' category.
Er reist een vlieg mee in onze coupe. Die niet eersteklasse is, zoals we hadden betaald aan Eurocult, maar een dubbele tweedeklasse. Dus 4 tweedeklassetickets! Reis nooit met Eurocult. Buiten giet het, de trein is triestig als het regent in de herfst daarbuiten. Het landschap evolueert nu naar grasland met heuvels aan de horizon. De trein maakt een nieuw geluid, hij zingt – alsof er snaren trillen op een reusachtig muziekinstrument.
Olan-Oede komt voorbij in de vroege ochtend, dan Naoesjki – de Russisch-Mongoolse grens. Het schouwspel dat ons daar wacht, tart elke verbeelding. De toiletten gaan dicht, militairen in alle kleuren uniforms maken hun opwachting in de trein. in groepjes van vier. Ze delen papieren uit – invullen, in tweevoud telkens. Later komen andere militairen ze ophalen. Het gestempel is niet van de lucht. Ze bestuderen onze gezichten. Ze sturen ons de gang op, en doorsnuffelen onze bagage. Ze kruipen met sterke lampen op de bovenste matrassen. Als de ene horde weg is, rijdt de trein 10 meter verder, en volgt de volgende. Dit tien uren aan een stuk. TIEN UUR WACHTEN! en dat allemaal omgeven met grote geheimzinnigheid en zonder enige informatie. Elk moment vrezen we geboeid te worden afgevoerd of in het toilet te worden opgesloten.
Om 23u30 plaatselijke tijd rijden we Mongolie binnen, een land van rook en mist. De Gobi Woestijn wacht. We gaan er kamperen – terug over 10 dagen.
Terug in Irkutsk blijkt Eurocult opnieuw het absoluut sjiekste hotel te hebben gereserveerd. Ze zijn nog net de gevel aan het afwerken. Het heeft ook het meest trendy restaurant van Irkutsk. De stad baadt in een soort smog en de lucht is dramatisch verschillend van die boven het meer.
Irkutsk levert ons meteen het eerste contact met Hollanders op. We lopen snel een blokje om 
) Het is een stad in volle verbouwing, gevaarlijk voor nachtelijke feestvierders: overal in de trottoirs liggen diepe sleuven voor riolering, zonder enige waarschuwing, nooit gezien. De typische houten huizen handhaven zich nauwelijks naast immense nieuwbouw. Over een paar jaar zijn de meeste waarschijnlijk afgebroken. Die oude huizen staan meestal rond een binnenplaats. De meeste blijken nog bewoond. Muren zijn opgetrokken uit hele boomstammen, ramen en deuren zijn minutieus gesculpteerd. We verdiepen ons in de verhalen van de Decembristen, politieke bannelingen die hier de eerste cultuur brachten. Romantiek zat.
We maken ook kennis met het uitgaansleven. Raad! Een groep Russen, bestellen flessen vodka, staan recht, roepen heilwensen en drinken ad fundum. Daarna: karaoke, dansen en opnieuw heilwensen, nadrukkelijker deze keer. En zingen. Alle clichees kloppen. Het is tijd voor ons om naar Ulan Baator te vertrekken. Morgen gaat de trein.
Irkutsk! Het station wemelt van de Russische militairen met hun kepies, als kleine schotelantennes op hun hoofd. Afscheid van onze provodnitsas Katja en Olga, en we staan op vaste bodem. Deze keer laten we ons niet verrassen: Johan rukt meteen uit om de tickets voor het vervolg van de treinreis op te halen (zat 15/9), en vindt het kantoor in het centrum van de stad. Twee uur bus richting Baikalmeer is erg schokkend na de wiegende treinreis. De Russen zijn gesloten en zwijgzaam, maar als we een halte te vroeg willen afstappen, roepen drie oudere vrouwen tegelijk “Njiet!”. Lake Baikal ligt op ons te wachten. Eurocult heeft het duurste hotel gereserveerd, hoog boven het stadje Listvyanka. Een hotel dat helemaal klaar is voor luxueuze wintersport. Skilift, oefenpiste, sledeverhuur. Maar we zien ook een bordje “pool”. Als Johan de Russische vertaling leest, blijkt het billiard te zijn. We ontbijten helemaal alleen in een reusachtige zaal, met uitzicht op het meer. Uien en komkommers, de 2 lievelingsgroenten van de Russen. Twee diensters in volledige outfit houden de wacht. Dan dalen we af naar het meer, voor de onvermijdelijke boottocht.
Een paar menselijke ijsberen duiken in het water, aangevuurd door hun partner met camera in de hand. Wij beperken ons tot pootjebaden aan het smalle keienstrand. En dan: Omul eten, de vis die alleen in dit meer kan overleven. ’s Avonds op onze kamer horen we een diep geruis, als van een groot lichaam dat ademt. Voor het eerst raak ik niet in slaap. Ik mis het schommelen.
Donderdagochtend 10u30 – ruim 3 uur voordat onze Transmongoolse trein vertrekt -staan we opnieuw aan het loket, bij dezelfde mevrouw van gisteren. Nu gaan we onze tickets krijgen. Maar tot onze ontzetting schudt ze van nee, en wijst ergens onbeduidend achter de hoek. Aandringen helpt niet. We lopen naar de informatiedienst, waar niemand een gebenedijd woord Engels spreekt, ook daar is het “njet”. Terug naar de eerste mevrouw. Die ziet ons komen, sluit haar loket, en verdwijnt in de ingewanden van het gebouw. Daar staan we dan. Het is 11u15. Johan, de enige van ons twee die wat Russisch kent, plant me nu in een hoek met onze bagage, en vertrekt naar een onbekende bestemming. Ik probeer diep te ademen en niet te denken…. normaal reserveren we nooit, maar kopen we tickets gewoon ter plaatse. Nu echter: 2 tickets 1ste klas + als we de trein missen, missen we ons hotel in Irkutsk, de rest van ons treintransport… En allemaal betaald en geregeld door Eurocult! De klok hangt recht voor me, het is nu 11u30. Johan komt aangelopen: nergens succes. We moeten naar Eurocult bellen. Ze zijn nog gesloten, het is in Belgie 2 uur vroeger. Ik bel naar ons hotel, daar spraken ze Engels aan de receptie. Natasja wil helpen: we zullen iemand van aan het loket aan haar doorgeven, zij zal tolken. Volgt een opgewonden conversatie van de kassierster aan de GSM. Natasja legt uit: we moeten onze voucher inruilen ergens in station Leningradsky, maar niet aan de kassa, maar bij “the Agency”. Dat waren ze bij Eurocult even vergeten te vermelden. En welke Agency? Johan crosst weer weg. Het lijkt wel een spelprogramma. Intussen stroomt de grote stationshal vol met reizigers die duidelijk naar Siberie vertrekken: bedolven onder massaal veel pakken en voorzien van gigantische voedselvoorraden nemen ze afscheid van hun familie. Het is 12u. Johan komt terug: geen agentschap te bespeuren in heel het station. We bellen Eurocult. Geen antwoord. Johan belt nu Eurocult Nederland. Daar kennen ze de naam van the Agency: UPS. Maar het is niet in het station, maar “ergens in de buurt”. Geen idee van het adres. De man zal terugbellen. Vervolgens horen we niks meer van hem. So much for the service van Eurocult. Johan gaat er weer vandoor, gewapend met de naam UPS. Hij blijft lang weg deze keer. Over drie kwartier vertrekt de trein. Ik durf niet meer naar de klok te kijken. En dan verschijnt hij: triomfantelijk zwaaiend met 2 tickets! We pakken onze spullen, en kunnen naar het perron….. daar staat hij, trein nr 340. We ploffen neer in onze coupe. De 4daagse treinreis naar Irkutsk is begonnen.
