You are currently browsing the category archive for the ‘beijing’ category.
De eerste keer dat het me overkwam, was ik in shock.
Ik stap een openbaar toilet binnen, en 3 vrouwen kijken me verwachtingsvol aan. De ene zit gehurkt met een gsm in de hand, de andere steekt al plassend een sigaret op, de derde staat haar broek op te trekken. Terwijl ik me uit de voeten maak, hoor ik achter me het geluid van een stevige scheet.
Maar nood breekt wet. De volgende keer glimlach ik flauwtjes naar m’n mede-toilet-genotes, en laat dan doodgemoedereerd m’n broek zakken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Is het verbeelding, of zie ik enige vermakelijkheid in hun blik? What the hell, dit is de menselijke natuur ontdaan van elke individualiteit. Waar die Chinezen ervaring mee hebben uiteraard.
En als ik nu zo’n toilet binnenstap, kan het me niet meer schelen. Alles went ten slotte.
De trein nemen in China blijft een ervaring. Het station ziet eruit als een luchthaven, de reizigers zijn gepakt als voor een volksverhuizing. Je mag het perron pas op als de trein er staat. In afwachting zitten we samen met 1000 Chinezen in wachtzaal nr 2. We hebben nog net een plaatsje op de grond tegen de muur bemachtigd. Johan detecteert een commando door de luidsprekers: het is zover. We hebben 3de klasse “hard sleeper”. Er zitten al 4 Chinezen in onze coupe. We duwen onze bagage onder de bank, en evalueren de toestand. Het is een open coupe, er zit geen deur in die je dicht kan schuiven. Maar het is een nieuwe trein, elke centimeter is overdacht. Tegenover elke coupe is een tafeltje met 2 zitjes, zodat je niet met zn zessen op elkaar gepakt moet blijven. Aan het eind van de gang is een ruime plaats met 3 wasbakken, gezellig haast. De 2 toiletten zijn – o wee – “Frans, maar tegen de muur bevinden zich stevige handgrepen, zodat je kan ‘hangen’, en het doorspoelsysteem is krachtig en efficient.
Onze medereizigers gaan tot Xi-An. Ze zijn nieuwsgierig, beginnen een gesprek. Belgen? Of we dan die medische firma kennen die nu in Xi-An zit? Ansen? Even doordenken, en we beseffen dat Jansen Farmaceutica gouden zaken aan het doen is.
Om 22 uur gaat zonder enige waarschuwing alle licht uit. Iedereen is op slag rustig, ze zijn het gewend. Alleen aan het eind van de gang horen we een Nederlander luid uitleggen waar hij overal in de wereld al geweest is. Ik slaap als een roos, het schommelt.
Traject van de trein: Beijing – Xi-an – Lanzhou – Xining – Nugqu - Lhasa. De volgende dag nemen onze 4 Chinezen afscheid, en we hebben de coupe voor ons alleen! En dat zal zo blijven tot in Lhasa! Nog een dag en een nacht en een dag! Dus al die berichten dat de trein voortdurend volledig uitverkocht is, onzin, blabla van reisbureaus die vliegtickets en lege permits willen verkopen. Want niemand heeft ons hier om onze “permit” gevraagd.
Deze trein is ingesteld op Westerlingen. Om de paar uur horen we een Engelse stem uit de luidspreker die uitlegt waar we zijn, en welke superprestatie het is om hier een treinspoor te leggen. Hoeveel arbeiders er doodgegaan zijn voor deze trein, zegt hij er niet bij. Wel dat deze trein dient om de eenheid van economie en cultuur met de Tibettaanse broeders en zusters te bevorderen.
Intussen verandert het landschap dramatisch, de eerste sneeuwbergen komen voorbij. De stem zegt dat vanaf hier de permafrost begint, eeuwige bevroren grond, en ze hebben hun palen tot 30 meter diep geslagen. We blijven stijgen. Johan zn horloge met hoogtemeter komt van pas.
Tegen de muur hangt een bakje waar ”oxygen” op staat. Je kan het openklappen en dan zie je 3 stekkertjes (zie foto op Flickr). Als we hoogteziek worden, hangen ze daar waarschijnlijk een zuurstofmasker aan. We voelen niks, maar hoe zou het met mn hartslag zijn?
Fantastisch, zo’n collega. Zolang de hemelse firewall ons blokkeert kunnen we gebruik maken van Frank zn server met wordpress erop – die ze hier in China niet censureren (hopen we toch). Dankzij hem proberen we jullie dus verder te laten weten hoe het ons vergaat de volgende maand (voor zover we internetbars vinden in de Himalaya – ook niet voor de hand liggend …) – vanaf Nepal keren we dan waarschijnlijk terug naar wordpress zelf. MERCI FRANK!
ps je kan hier ook je comments achterlaten, er zal niks verloren gaan. alleen de comments op “wie en wat” zijn hier niet zichbaar, maar vanaf november zal je ze weer kunnen lezen.
To Tibet or not to Tibet. Omdat we van treinen houden, willen we absoluut die nieuwe spoorlijn, 4 km hoog naar Tibet nemen. Weken internetten hebben niks opgeleverd. Van de officiele railwaysite nada. Van Beijinghotels het bericht dat alles voortdurend uitverkocht is. Van reisbureaus in Tibet gretige aanbiedingen om ons een vliegticket te verkopen, met een geheel verzorgde reis, 1450 dollar per persoon voor 10 dagen, accomodatie en eten EXCLUSIEF. en dan is er de kwestie van het visum. Reizigers zouden een permit moeten aanvragen. De prijzen varieren van 200 tot 700 yuan (40 tot 70 euro). en dan komt er goed nieuws: de manager van ons hotel kan ons wel treinkaartjes bezorgen, we vermoeden 2de of 3de klas. De prijs is redelijk : 80 euro. En de permit? Die wordt afgeschaft tegen de Spelen, zegt hij. Ja maar is hij al afgeschaft? hij denkt van wel. We wagen het erop. Straks vertrekken we. Als ze ons op de trein laten, zijn we ten minste al onderweg. En dan zien we wel. En als ze ons oppakken, mailen we Frank Goossens van Mobistar.
Beijing is vol. Op de bussen en in de metro is het sardienen in een blik. En als je denkt nu kan er echt niemand meer bij, duwen ze er nog een stuk of 10 in. Maar de sfeer is relaxed. Iedereen trekt naar het Tienanmenplein, dat is zo groot dat het die misschien 100.000 Chinezen gerust kan slikken. Wij laten ons meedrijven, langs de reusachtige bloemenconstructie. Thema: the olympics. Tegen de achtergrond van de Chinese Muur en het Griekse Parthenon, zijn de Olympische sporten uitgebeeld. Nooit zoveel foto’s en filmpjes met gsm’s zien maken.
We worden een paar keer aangeklampt door jonge studenten die hun Engels willen oefenen: Can I guide you around? Because I want to be a volunteer for the Olympics. One World One Dream. Ze zijn gretig, enthoesiast, en erg beleefd. En ze willen met ons op de foto, even naar de gsm lachen.
‘s Avonds is er weer iemand die ons wil guiden. We zeggen dat we honger hebben. Hij kent een restaurant. Zal voor ons vertalen. Because I want to be a guide for the Olympics. Als de rekening komt, blijken we thee gedronken te hebben voor 25 euro. We moeten een scene maken. One World One Dream Less
In Beijing bouwen ze dag en nacht en feestdagen. Bij elke bouwput staan 2 verdiepingen containers waar de werkmannen in wonen. De oude stadsdelen met de lage huizen, de hutongs, worden afgebroken waar je bijstaat. We hebben al 6 metrostations gezien die nu elke dag open kunnen gaan. Ze zullen klaar zijn tegen de Spelen, daar moet je niet aan twijfelen. We gaan kijken naar de bouw van het Olympisch stadion. Massa’s jonge Chinezen (‘t is deze week hun nationale feestweek, ze hebben allemaal vrij) zijn net als wij op zoek naar een middel om zo dicht mogelijk in de buurt te komen, want de site is hermetisch afgesloten. Naast ons staat een Chinese student die voor het eerst in Beijing is. Hij oefent zn Engels op ons. You know the name? vraagt hij terwijl hij naar het stadion wijst. We weten het niet. Paradise Dream, zegt hij fier.
