Manuel Antonio

In het Nationaal Park “Marino Ballena” worden we verondersteld om de dolfijnen te zien opspringen en de walvissen te zien paren in de zee. Ik ben niet verbaasd als we daar niks van merken. Een mooi leeg strand, dat wel.

En een paar “hawler monkeys” – brulapen.

Als we terug naar onze hotelkamer lopen, ontwijk ik nog net op tijd de draad van een gigantisch web. Als Johan me even later de foto toont, krijg ik ei zo na een toeval.

Tussen twee buien door gaat het richting Jaco, naar het populairste natuurpark van het land. Over een laatste stuk bumpy road.

Park Manuel Antonio is een soort regenwoud-Planckendael, maar dan zonder afsluitingen en met een prachtig tropisch strand.
Omdat het ons laatste park is, huren we een privé gids-met-telescoopverrekijker. En dat loont. Lenny laat ons door de telescoop een foto maken van een luiaard, en zo zien we hoe de armen vol met groene algen hangen.

“Eat”, zegt Lenny, en dropt een pakketje termieten op Johans hand, “Much protein”. Ik pas, maar Johan laat zich niet kennen.

Een iguana, nog levend deze keer – onderweg naar hier lag een doodgereden exemplaar.

En aan de rand van het strand een beest dat we nog niet hadden ontmoet, een wasbeer-achtige: een raccoon.

De apen worden hier helaas door de toeristen gevoed. Soms nemen ze de hele zak chips mee de bomen in.

In de douches en op het strand zien we opvallend veel mooie jongens in tweetallen. Manuel Antonio staat bekend om zijn homovriendelijkheid. Er is een naaktstrand voor holebi’s, maar aangezien wij de doelgroep niet zijn, laten we dat links liggen.

Dan maar een filmpje gemaakt van de zeekrabbetjes die naarstig rondscharrelen in het zand.