Nu kan ik het werkelijk niet meer uitstellen – we zijn al anderhalve maand thuis! Closure!

thuis voor de deur

Everyday life heeft intussen weer toegeslagen. Maar toch zijn er dingen die – voorlopig althans – anders zijn geworden. De stress is uit m’n lijf, ik doe het wat rustiger aan. Tomorrow is another day. Als we de kans zien, gaan we wandelen; m’n conditie is nog altijd uitstekend. M’n slaaphygiëne is impeccabel geworden: moe is gaan slapen, en altijd voor 12 uur. Ik koester m’n vrienden en geliefde omgeving. En wat mezelf het meest verbaast: de laatste tijd neem ik wel ‘ns het openbaar vervoer. Ik heb ontdekt dat er een boemeltreintje rijdt van station Muizen naar station Meiser, niet ver van m’n werk. Dat impliceert 4 keer per dag een klein kwartier stappen, en 2 keer een half uur op de trein – lezen. Wel niet zo leuk als het regent.

Misschien vertrekken we over een paar jaar opnieuw voor een tijdje. Een paar tips voor wie ook zin gekregen heeft, zonder pretentieus te willen lijken:

-neem een blad met lege vakjes mee, waar je elke dag opschrijft waar je bent. Want een week later weet je al niet meer waar je vorige week hebt uitgehangen.

-lever voor de tijd van de reis je nummerplaat in, en schort je autoverzekering op. Je krijgt je autobelasting terug.

-bepaal onderweg pas wanneer je exact terugreist: het geeft een onwaarschijnlijk gevoel van vrijheid

-neem zo weinig mogelijk kleren mee; koop ze onderweg, en laat je oude kleren achter

-stuur onderweg boeken of anders fraais naar België op

-schrijf een blog: het wordt je virtuele thuis onderweg

Hier nemen we afscheid. Dankjewel voor het komen kijken, lezen en commenten. We hebben ons geen moment alleen gevoeld op reis. Alsof een massa vrienden stiekem meereisden, in de rugzak.