You are currently browsing the monthly archive for maart, 2008.
Nu kan ik het werkelijk niet meer uitstellen – we zijn al anderhalve maand thuis! Closure!
Everyday life heeft intussen weer toegeslagen. Maar toch zijn er dingen die – voorlopig althans – anders zijn geworden. De stress is uit m’n lijf, ik doe het wat rustiger aan. Tomorrow is another day. Als we de kans zien, gaan we wandelen; m’n conditie is nog altijd uitstekend. M’n slaaphygiëne is impeccabel geworden: moe is gaan slapen, en altijd voor 12 uur. Ik koester m’n vrienden en geliefde omgeving. En wat mezelf het meest verbaast: de laatste tijd neem ik wel ‘ns het openbaar vervoer. Ik heb ontdekt dat er een boemeltreintje rijdt van station Muizen naar station Meiser, niet ver van m’n werk. Dat impliceert 4 keer per dag een klein kwartier stappen, en 2 keer een half uur op de trein – lezen. Wel niet zo leuk als het regent.
Misschien vertrekken we over een paar jaar opnieuw voor een tijdje. Een paar tips voor wie ook zin gekregen heeft, zonder pretentieus te willen lijken:
-neem een blad met lege vakjes mee, waar je elke dag opschrijft waar je bent. Want een week later weet je al niet meer waar je vorige week hebt uitgehangen.
-lever voor de tijd van de reis je nummerplaat in, en schort je autoverzekering op. Je krijgt je autobelasting terug.
-bepaal onderweg pas wanneer je exact terugreist: het geeft een onwaarschijnlijk gevoel van vrijheid
-neem zo weinig mogelijk kleren mee; koop ze onderweg, en laat je oude kleren achter
-stuur onderweg boeken of anders fraais naar België op
-schrijf een blog: het wordt je virtuele thuis onderweg
Hier nemen we afscheid. Dankjewel voor het komen kijken, lezen en commenten. We hebben ons geen moment alleen gevoeld op reis. Alsof een massa vrienden stiekem meereisden, in de rugzak.
Een onverwachte bonus bij het bloggen: we konden de curve volgen van het bezoekersaantal.
Dit is bevoorbeeld de curve van 10 februari tot 4 maart. Op 19 februari is onze blog 90 keer opengeklikt. Ha, dat streelt de ijdelheid. Meestal schommelde het bezoekersaantal tussen de 20 en 40 per dag. Let wel: onze eigen bezoeken aan de blog NIET meegerekend.
Nog wat cijfers: het hoogste bezoekersaantal hadden we op 4 september 2007 : 424 clicks. Dat was de dag dat we vertrokken. Nieuwe bezems. Er is maar één dag geweest met 0 bezoekers: 25 december. Met kerstmis had iedereen wel wat beters te doen dan op het internet te zitten.
Ik heb in totaal 109 berichten geschreven, en daar zijn 223 comments op gekomen. Nooit gedacht toen ik ermee begon, echt niet.
Een ander verbazingwekkend onderdeeltje van de statistieken is de categorie: “dit zijn de zoektermen die werden gebruikt om je blog te vinden”. De laatste tijd is er veel gezocht op de zoektermen “Tibet monniken” en “China voorbereiding Olympische Spelen”. Het is soms ook chockerend met welke zoekopdrachten mensen op deze blog komen. Iemand heeft gezocht op de Google zoektermen “gratis plassende vrouwen bekijken”, en is hier beland. Daar kan ik nog om lachen. “Blote jongens”, tot daar aan toe. Maar “illegale gratis pornosites van hele jonge kinderen”, welke creep is dat geweest? Omdat het woordje porno ergens in de comments staat, komt die ook hier uit. En wat jammer dat ik niet kan zien wie dat is, ik zou er meteen mee naar de politie gaan. Kunnen ze Google niet inschakelen in de strijd tegen internetpedofielen?
Tot slot de YouTube-filmpjes. Begonnen om te lachen – wat bomen vanuit het raam van de Transsiberische Express. Na een tijdje begon ik zowat alles te filmen wat ik interessant vond. Met de GSM! En dan heel rudimentair monteren, ook op de GSM. Tot onze verbazing is het filmpje van Johan die z’n haar liet knippen al 4498 keer bekeken – 4,5 sterren.
Op de 2de plaats staat “Jungle Camera Tiger Hunting” (3043 keer bekeken), een enigszins flauw grapje dat terecht maar 1 ster kreeg. En op de derde plaats komt “How to make a turban in 30 seconds” – 1554 views. Voor wie alle filmpjes wil zien: hier staan ze.
Het broeide er al toen wij er waren. Veel politie. Vlakbij ons hotel was er een legerkazerne, daar zagen we de recruten trainen, elke ochtend, met veel geschreeuw van commando’s. In elke tempel die we hebben bezocht zat er politie, meestal een duo. Thee drinkend en spelend. In de grote Jokhang tempel regelde politie het verkeer van de pelgrims: doorlopen alstublieft. Ik heb me toen de bedenking gemaakt dat het wat vreemd was: stel je voor dat hier bij ons in elke kerk flikken zouden zitten. En wat een vernedering voor de bewoners, de monniken, die van ’s morgens tot ’s avonds bij hun religieuze activiteiten op de vingers werden gekeken. Tegenover het Potala Paleis: een vers aangelegd plein, gigantische oppervlakte, met in het midden een monument van de communistische partij, en een arrogant wapperende Chinese vlag. Een kaakslag voor het onafhankelijkheidsgevoel van de Tibetanen.
En nergens, nergens een foto van de huidige Dalai Lama. Op onze tocht rond de Kailash, ver van de bewoonde wereld, kregen we de enige beeltenis te zien – onze gids haalde een klein medaillon te voorschijn dat hij om z’n nek droeg. Stopte het snel weer onder z’n kleren. De volgende dag, op de col, schreef hij een woord in de sneeuw: FREEDOM.
De afgelopen dagen veel discussies gehad: moet ik verderbloggen of niet? Voor mezelf, en alle gesprekspartners, is het duidelijk: een reisblog moet stoppen als de reis is gestopt. Er moet een einde komen aan de naweeën.
Start een nieuwe blog, zeggen veel vrienden. En ja, daar heb ik wel zin in. Een week niet schrijven, en ik mis het al. Dus: ja. Moet wel nog nadenken hoe en waarover. En dan is er de privacy issue: schrijven onder een avatar of onder eigen naam? Stel het wordt iets in de zin van “Johantinethuisverslagen”, zoals JoB suggereerde in z’n comment op Naweeën 3 , is het dan aangewezen om al die privé-verhalen onder mijn echte naam te doen? En met foto’s van ons huis erbij? En stel dat ik dat wel wil, wat dan met de privacy van Johan en de rest van m’n omgeving? Nee, het wordt me nu langzaam duidelijk: ik moet onder pseudoniem voortschrijven. Maar nu nog even genieten van de aandacht die deze reisblog heeft opgebouwd.
In de volgende post: een paar merkwaardige details van bezoekerscijfers.
Bij onze tussenstop in Singapore, heb ik een”stappenteller” gekocht. Je hangt die aan je kleren, en hij telt het aantal stappen die ik zet, het aantal afgelegde kilometers, en het aantal verbrande kalorieën. Dat laatste interesseert me niet zo, wel het aantal stappen. Om gezond te blijven, zegt de handleiding, moet je er elke dag 10.000 zetten. Ik voel het, sinds we terug zijn, heb ik veel te weinig gestapt. Vanochtend heb ik de stappenteller voor het eerst aangehangen. Al 1320. Wel oneerlijk dat hij de trappen niet meetelt. Ik wil meer stappen, vorig weekend hebben Johan en ik een wandeling van Natuurpunt gemaakt. Maar wat is de luchtkwaliteit hier slecht! Bijna even erg als in Bejing. Johan heeft keelpijn, en ik heb weer veel last van m’n oude sinusitis.
Nog een nieuwe gewoonte: appel + kiwi eten bij het ontbijt. En eten zittend aan een tafel, niet meer voor de televisie hangend. En het brood toasten. Allemaal dingen die we op reis hebben her-ontdekt. Daar was eten een basisprioriteit – een bank vinden, of een steen! een winkeltje!
Mensen met kinderen weten dat. Wij waren het een beetje vergeten.
Idem met slapen. Sinds ik terugben, val ik zonder problemen als een blok in slaap. Ik heb geleerd weer naar m’n lichaam te luisteren: moe is moe, dus bed in. Opstaan gaat ook vanzelf. Dat heeft alles te maken met ons slaapregime op reis. Zelden na middernacht gaan slapen, zelden na 9 uur opgestaan. Als je in Tibet in een kamertje zit met een lemen vloer zonder verwarming of elektriciteit, dan ben je blij dat je als het donker wordt onder de dekens kan kruipen.
Want dat is nog iets dat ik geleerd heb: respect voor het dagritme. Morgenstond met goud in de mond. Dat er op reis meestal geen computer in de buurt was, en weinig televisie, hielp uiteraard.
Nu nog alleen volhouden.
