Het is razendsnel gegaan. Vorige week was alles nog brandnieuw. Alsof ik alles voor de eerste keer deed. Maar o wat is dat snel weg. Ik ben weer helemaal terug in de routine van vóór de reis. Met enige weemoed heb ik zopas mijn mapje “reisvoorbereiding” teruggevonden. Ik ben al helemaal in de modus “werkvoorbereiding”. Heb op televisie kritisch naar “Sarah” gekeken, de tegenpool van onze “Emma”. Ben begonnen met het opruimen van het bureaublad van m’n portable. Nog één week en ik ben weer fulltime werkneemster. En nog veel te doen: administratie verwerken, de tuin ….. ik wou de badkamer nog schilderen, maar dat plan is echt te hoog gegrepen. Later dan maar. Een ding is me duidelijk: deze gigantische luxe waarin we hier zitten, leidt ons af van de essentie.

Intussen wel veel leuke momenten beleefd met het terugzien van iedereen. Grappig ook: omdat ze de blog hebben gevolgd, weten ze waar we gezeten hebben. We hoeven we dus niet van a tot z uit te leggen wat we allemaal hebben meegemaakt. Vijf maanden en een week! De gesprekken lopen in de zin van: “zeg, in Moskou, dat ticket voor de Transsiberische Express, dat was nogal een gedoe!” of “dat Engels in Nieuw-Zeeland, moeilijk te begrijpen blijkbaar!”. En dan ben ik gelanceerd voor het volgende kwartier. Zo leuk om weer bij vrienden te zijn! Dat heb ik echt gemist op reis.

Eén vraag komt onvermijdelijk aan het slot van de gesprekken: “zo dag in dag uit samen zijn….is dat soms niet moeilijk geweest?” Ha, nieuwsgierig! Eigenlijk hebben we weinig ruzie gemaakt. We zijn sowieso veel en graag samen, hier thuis ook. Maar als het dan losbarstte, was het wel meteen heftig – zo zijn we ook. Ik heb het gevoel dat we er versterkt uitgekomen zijn. Weet je wat het is? Omdat we 100% op elkaar waren aangewezen, waren we wel verplicht om conflicten grondig uit te praten. Ik heb het gevoel dat ik Johan nog beter begrijp nu. Leve het lange reizen.