Dat staat in alle 38o brochures over Matheson Island die we in onze auto hebben liggen. Het gaat meerbepaald over “Reflection Island”, vanwaar de omgevende bergen Tasman en Cook zich weerspiegelen in het water. Hoe kan een rechtgeaard fotograaf daaraan weerstaan? Probleem: de meeste tijd hullen die bergen zich in mysterieuze Lord-of-the-Rings-mist, dus weg reflectie. Misschien is in de ochtend beter, opper ik. Met het bijkomende voordeel dat dan de horden toeristen nog slapen? Het volgende moment heb ik er al spijt van, want Johan decreteert enthoesiast dat we de volgende ochtend om 6 uur opstaan om ons ter plekke te haasten. Het is een 50 minute walk.

Aan het begin van de wandeling bemerken we onze misrekening. Een aantal auto’s en bussen hebben hetzelfde plan opgevat. Er staat ook al 1 van die spuuglelijke campervans van het merk Wicked Campers dat hier zo populair is: geschilderd in sombere kleuren en volgekliederd met stimulerende opschriften als “I can make a dead man cum”. In de deuropening zit een Hollandse haar kapsel te fixeren met haarlak terwijl haar vriendin haar wenkbrauwen plukt. We haasten ons het pad op. Achter ons een groep Chinezen-met-gids die luid en in vele tonen toelichting geeft bij de omgeving.

Er blijken verschillende viewpoints te zijn met reflecties, maar ze zijn nog niet die van de Most Photographed. Eindelijk zien we de juiste. Het is drummen om een foto te maken. De lucht is fantastisch blauw, de zon doet haar werk. Johan maakt 100.000 reflectiefoto’s. Intussen arriveert een Franse familie, de echtgenoot laat zich op een bank vallen met z’n fototoestel en verklaart gedecideerd: “Moi je fais plus.”