De Westkust heeft 15.000 mm – 15 meter dus – neerslag per jaar, en als we Franz Josef binnenrijden, beseffen we wat dat inhoudt. Het giet, nee, het striemt in alle richtingen, 1 minuut en we zijn doorweekt. dit is de achterkant van de Mount Cook en Tasman, great views zegt de folder, maar voorlopig alleen big clouds. Dit is de wereldhoofstad van het het heli-hiken – nooit van gehoord. Je moet je met een helicopter laten droppen hoog op de gletsjer, en dan wandel je daar een uurtje rond met een gids. Samen met honderd andere toeristen. Pff, als je op eeuwige sneeuw wil staan, klim er dan zelf naartoe! Wij zijn op het ijs van de Kailash geweest.

We gaan kijken naar de voet van de gletsjers. Het wonderlijke is de geologische omgeving: van groen regenwoud stap je rechtstreeks het gletsjerijs op. Op een van de vele didactische panelen staat de uitleg van de eigenaardige namen. Oorspronkelijk was de Maorinaam van de Franz Josef gletsjer: Traan van de geliefde. Haar vriend was naar beneden gestort, en de goden veranderen haar tranen in gletsjerijs. Eeuwige liefde. Dan klom een Oostenrijker was erop, en die vond dat hij de Maorinaam moest vervangen door die van zijn toenmalige keizer, Franz Jozef.

De naam van de 2de gletsjer is nog banaler. In 1872 kwam William Fox, de 1ste minister van NZ op bezoek. Om z’n kiescampagne aan te zwengelen, herdoopte hij de gletsjer naar zichzelf. Hij werd niet herkozen.

De Verhofstadt al beklommen? Nee, maar de Albert wel.