Ze hebben hier een alcoholprobleem, zo begin ik te vermoeden. Het televisiespotje gaat als volgt: je ziet een bierblikje in het fornuis, op de plaats waar de kookplaat zit, de vlammen worden groter tot er brand uitbreekt. Een mannenstem zegt dramatisch de slogan.

We rijden weg uit Marlborough Sound met z’n vele wijngaarden, naar het natuurpark Abel Tasman. Het wereldcentrum van het zeekayaken. Wat je hier moet doen is: een kano huren, er de kust mee afvaren, picnicken op de beroemde gouden stranden, bezaaid met de kayaks van de andere toeristen, en – eveneens tegen een aanzienlijk bedrag – overnachten in een van de hutten. Minimum een driedaagse tocht. Ik weet niet wat die mensen bezielt: ik vind het water veel te koud hier, de wind te fris, de gemiddelde temperatuur is 22 graden.

We besluiten om een eendaagse wandeltocht te maken, gewoon heen en terug vanaf het begin van het park. Om de dure watertaxi te vermijden. Het is zalig, het pad is makkelijk, we zien voortdurend de mooie gouden kustlijn onder ons. We beginnen het normaal te vinden dat we hier voortdurend het helderste water zien. Er is iets met die landschappen hier, ze lijken allemaal recht uit de film te komen. Ook de huizen geven de indruk een decor te zijn. Het heeft te maken met de kwaliteit van het licht denk ik, dat maakt alle contouren zo scherp, ik kan hier ver zien zonder m’n bril op.

Ik ben erg tevreden dat we een gewone auto hebben gehuurd en geen dure motorhome. De meeste mooie plaatsen hebben een sign No Campervans Overnight Parking, en als je dan in een Holiday Parc moet gaan staan, betaal je al de helft van wat wij aan onze cabin betalen. We slapen hier gemiddeld aan 35 euro per nacht. Die cabins zijn een ontdekking voor mij. Kitchen cabins vind ik het leukst, een koelkast, en een speelgoedkeukentje. Dat geeft ons wat privacy.

Op weg naar St-Arnaud gaan we eerst nog een dagje aan het strand van Kaiteriteri liggen, het lievelingsstrand van de plaatselijke Nieuw-Zeelanders. Een beschutte baai, rustige zee, ik steek m’n voeten in het water – koud! Johan gaat heroisch het water in, en komt eruit met de mededeling dat het meevalt. Ik geloof er niks van. Lezen op het strand is ook leuk. De temperatuur is perfect, de zon ook, daarom is dit land zo gegeerd, het klimaat is hier zo moderate. Na een paar uur ben ik zover opgewarmd, dat ik toch nog even naar het water ga, even diep ademen, rillen, en dan is het inderdaad zalig. HA!

P.S een “Belgium coffee” is hier koffie met een chocolaatje ernaast.

En een capuccino ziet er zo uit:

Volgende bestemming: de 2 gletsjers aan de wilde Westkust.