You want to be in Bollywood picture, vraagt onze hoteleigenaar. Night shoot from 5 o’clock in the evening to 5 o’clock in the morning, you get 500 rupees. Dit is onwaarschijnlijk. In Lonely Planet staat dat spotters geregeld Westerlingen aanspreken om als “extras” te dienen voor films. Dat is: om ergens in de achtergrond op een stoel te zitten – een beetje zoals wij graag een zwarte in beeld hebben, lekker multicultureel. Yes! roep ik. Bollywood, here we come, roem wacht ons bij een billioen Indiers! I will send the casting manager to your room, zegt de manager. Ik ga snel m’n haar wassen, drapeer m’n sjaal op 20 verschillende manieren, doe lipstick op. Johan ligt stoicijns te lezen. Scheren! roep ik. Hij lacht, maar doet het.

Een klop op de deur. Een schrale Indier komt binnen, toont ons z’n kaartje “Bollystars, Casting Models Co-ordinator, specially Western People”. How old are you, is z’n eerste vraag, they need young people. Slik. Ik zie m’n Bollywoodcarriere in rook opgaan. How old do you think, vraag ik koket. En ik probeer: thirty-two. Hij kijkt achterdochtig, vraagt me om m’n hoofddeksel af te nemen. Ik wrijf snel wat door m’n haar, om het beginnende grijs te camoufleren. Hij aarzelt. No I think not, but maybe, be ready tomorrow at 5, then I’ll let you know.

Shit! Ik ben te oud! Johan beleeft de gruwelijkste nacht en dag van deze reis. Komt hij of komt hij niet? Om 4 uur zitten we klaar. 5 uur: niks. ik loop naar de manager, die zegt laconiek: this often happens, he cancels. Merde! Net als ik de lipstick begin af te vegen, telefoon: Yes, come now. Yes!!! In het gezelschap van een Zuid-Amerikaans uitziende Australier, een blonde Hollandse en een kleine Brit, worden we in een taxi gezet, op weg naar de set. Misschien heeft m’n bril het gedaan, of Johan z’n crew cut kapsel?

We rijden 2 uur, taxi, trein, taxi. Komen aan ergens aan de zee. Een verpletterende stank van visnetten die als decor dienstdoen. Schitterend licht, veel lawaai, veeeel volk. Ze zijn een danssequentie aan het opnemen, solo’s, een soort kruising tussen een vogeltjesdans en een bamba. De muziek klinkt erg Westers en, het moet gezegd, meeslepend.

Sit and watch.

Om 2 uur ’s nachts zitten we daar nog. De Australier is al ‘ns in beeld geweest, alle anderen niet. We zijn het nu wel stikbeu. Nog drie uur. De choreografe is in gevecht met de hoofdactrice die haar danspassen niet wil doen. Zij heeft namelijk in haar eigen variant gemaakt, come, in one take. Klinkt bekend van op de Emmaset. Dan opeens, come yes, we teach you the steps. ???!!! Wat volgt, hoort thuis in de annalen. Johan die met enthoesiasme danspassen inoefent en uitvoert. Yes, you stay in the middle! We moeten meedansen, het verhaal is blijkbaar dat het dansje zo aanstekelijk is dat ook de Western People rechtspringen en mee beginnen te doen. Tot 7 uur in de ochtend, als het licht wordt.

En zo verwierven wij eeuwige roem op een Bollywoodset. Titel van de film: Coffee Shop.