Om vijf uur (sic) opgestaan, want onze trein naar Jodhpur vertrekt om 6u10. De reservatie bemachtigen heeft weer veel zweet gekost: no place, Johan maakt zich kwaad,  krijgt een welwillende Indier te pakken die zich ermee moeit, en die de ambtenaar mee onder druk zet, en plots ligt daar wel een ticket, met gereserveerde plaatsnummers. Het doet me een beetje denken aan onze Belgische post, vijftien jaar geleden. Ambtenaritis. Om 6 uur valt de elektriciteit in het station uit, en dus ook alle informatieborden. Een kwartier later horen we een laconieke aankondiging dat onze trein 4 uur vertraging heeft. The company is deeply regretted. We trainen ons in Boeddhistische aanvaarding. We zitten en wachten. En weten niet wat we zien als aan het perron aan de overkant een trein wordt aangekondigd.

Om half 11 rijdt onze trein binnen, we gaan op zoek naar onze zwaar bevochten gereserveerde plaatsen 9 en 10. De beambte van de wagon controleert onze tickets. Als we hem vragen waar seat 9 en 10 is, zegt hij: “Anywhere”.

Jodhpur is middeleeuws, we komen aan om 10 uur ’s avonds.
We krijgen kamer 9 in een oud huis van 5 verdiepingen, vlakbij het oude fort.

Alleen stinkt het een beetje. Ik vergis me van kamer, en steek m’n sleutel in het slot van kamer 7. Ze gaat open. De hoteleigenaar roept van boven: “Wrong door!” “But the door opens with this key!” Hij zegt: “Yes, sometimes the same, sometimes different.”
Op het dakterras torent het fort indrukwekkend vlak boven ons.
De volgende ochtend ontdekken we de oorzaak van de doordingende geur in het huis. Er blijkt een kalf te wonen op het gelijkvloers naast de keuken.

<