Hier in Udaipur is ooit een Bondfilm gedraaid. In de restaurents spelen ze elke avond “Octopussy” op een televisieschermpje. Wij kijken uiteraard ook. Als ik even opsta om de klank harder te zetten, zit er een geit op m’n stoel. Letterlijk. Op het menu staat de prijs voor cold drinks: coke, sprite, fanta, lemon, orange, soda : 15 rupees (13Bfr). Voor de zekerheid staat erbij: only one of these. Diezelfde veiligheid is ingebouwd in de naam van het guesthouse: Shiva’s Paying Guesthouse.

We bezoeken het City Palace, en krijgen daar volgende vestimentaire demonstratie.

Het guesthouse waar we zitten wordt gerestaureerd. Onze gastvrouw is een typisch Indische mama, dat is: bemoeiziek, bazig, maar onweerstaanbaar. You feel at home here. En dat doen we ook. Vanaf dag 2 kunnen we geen stap meer zetten of we moeten ons verantwoorden. Where you go now? My husband drive you, not expensive. De husband ligt – als een typisch Indische man – ergens te slapen. Hij krijgt ervan langs in het hindi. Het wordt een heksentoer om ten slotte toch alleen te mogen vertrekken.
You eat here. Ze geeft ons een menukaart met 30 schotels erop. We kiezen zorgvuldig, en geven de bestelling op. Not fresh, you eat Dum Aloo and Mixed Vegetables. En dat eten we – overigens voortreffelijk klaargemaakt. Tijdens de volledige maaltijd blijft ze bij ons staan. My husband helps me, but forget. We make hotel more beautiful, but many many money. No guests, big problem. No money for school. You eat here tomorrow? I prepare chicken, my husband buy. We durven niet anders dan ja zeggen. You buy souvenir, I go with you, brother shop. Good discount. Come. Ik ontwikkel een plotse hoofdpijn, en zo raken we in onze kamer. In het donker horen we hoe de husband opnieuw de volle laag krijgt.