Die geur. Patchouli, en kruidige walmen die zo uit de seventies komen. We logeren in een guesthouse in Thamel, hartje toeristische centrum. Een web van straten, met honderden shops, van waaruit evenzoveel verkopers onze aandacht vragen. Namaste –  Goeiedag! Eerst dacht ik nog, wat een vriendelijke mensen allemaal. Vergeten dat ik een wandelende prooi ben, een levensgroot dollarteken, or you can pay in euro’s.  Dit is het trekkersparadijs. Ze hebben hier alles: van slaapzakken tot -30 graden, over rugzakken, tot haken en klimtouwen. Alle vertrouwde merken. En allemaal namaak,  een fractie van de originele prijs. Come look my shop madam, very good price, you happy me happy. Ik word gek. We kunnen dat allemaal niet meeslepen! Ik hou me geweldig in, koop een fleece, een windstop, een trekkersbroek, en een t-shirt. De andere winkeltjes ga ik met uiterste zelfdiscipline voorbij – klerenboetieks, papiershops (handgeschept!), theeshops, kruiden, gadgets. Voor de stoffenmarkt bezwijk ik voor een paar meters zijde (1,5 euro per meter!). Johan zal het wel dragen.

Het is hier nog altijd de seventies. Alle rokken, stofjes en motieven uit die tijd hangen hier nog altijd, de modelletjes zijn wat aangepast, maar ik herken alles. We ontdekken een Deense boekenwinkel met een Deen erin – het bier in de de cafes draagt hier trouwens maar 1 merknaam, Tuborg.

En dan het eten. Ze hebben alles – in hetzelfde restaurant kan je pizza eten, of Chinees, Nepalees, Indisch, of Frans, zeg het maar. De vegetariers beleven hier gouden tijden. En ja, ik beken: zopas zijn we in het “Vienna Inn Restaurant” gaan eten, steak au poivre met frieten. Met op de achtergrond Bob Dylan.

En hier ten slotte, ter ere van Pieter die muziek wilde, een sfeerbeeldje van op straat: