Het is zover. We staan klaar, gewapend met zuurstofflessen, mondvoorraad en veel water. Visioenen van afgevroren tenen, gesprongen aders in m’n hoofd en langzame vriesdood hebben me vannacht in m’n dromen bestookt. Johan blijft onmenselijk rustig onder m’n paniek. Om 9 uur is de afspraak met onze porter – gisteren hebben we kennis gemaakt en alles besproken.

Om tien over negen geen porter te zien. Het is niet waar. Nu moeten we alles nog zelf dragen ook. Een Tibetaanse vrouw verschijnt en duwt een man in onze richting. Helemaal niet de jonge kerel met wie we onze afspraak hebben gemaakt. Is dat? Ja, dat is de porter. Hij gooit onze rugzak over z’n schouder. Hij weet de weg.