De eerste keer dat het me overkwam, was ik in shock.
Ik stap een openbaar toilet binnen, en 3 vrouwen kijken me verwachtingsvol aan. De ene zit gehurkt met een gsm in de hand, de andere steekt al plassend een sigaret op, de derde staat haar broek op te trekken. Terwijl ik me uit de voeten maak, hoor ik achter me het geluid van een stevige scheet.
Maar nood breekt wet. De volgende keer glimlach ik flauwtjes naar m’n mede-toilet-genotes, en laat dan doodgemoedereerd m’n broek zakken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Is het verbeelding, of zie ik enige vermakelijkheid in hun blik? What the hell, dit is de menselijke natuur ontdaan van elke individualiteit. Waar die Chinezen ervaring mee hebben uiteraard.
En als ik nu zo’n toilet binnenstap, kan het me niet meer schelen. Alles went ten slotte.
2 comments
Comments feed for this article
oktober 12, 2007 bij 9:25 pm
JoB
Ik wist niet dat er in Azië zoveel HST´s waren. Man, hoe snel gaan jullie er wel niet van door. Tussen een gemiddeld bezoek van den dezen aan jullie blog zitten blijkbaar 10.000 km reisafstand jullietwege. Of leef ik zo traag?
Pas op voor jonge Tibetanen, zij zouden wel eens God kunnen zijn!
Gelukkig komen jullie tot rust op grote hoogte. Niet haasten trouwens want ik heb afgesproken dat ze met de nieuwe regering wachten tot jullie terugkeer.
Jullie JoB
oktober 14, 2007 bij 1:51 pm
johan en tine
Hey Jo, je catapulteert ons meteen de Belgische politiek binnen! Nog altijd geen witte rook?
Idd het is tijd dat we hier wat tijd nemen, want wij zitten nog altijd met een reistempo van max 1 maand in ons hoofd, terwijl we nu veel meer tijd hebben – da’s wennen.
A propos je gedicht over de Gobi was de nagel op de kop. Helemaal de sfeer – alsof je er geweest was. Of is dat de schrijver in je?