Er reist een vlieg mee in onze coupe. Die niet eersteklasse is, zoals we hadden betaald aan Eurocult, maar een dubbele tweedeklasse. Dus 4 tweedeklassetickets! Reis nooit met Eurocult. Buiten giet het, de trein is triestig als het regent in de herfst daarbuiten. Het landschap evolueert nu naar grasland met heuvels aan de horizon. De trein maakt een nieuw geluid, hij zingt – alsof er snaren trillen op een reusachtig muziekinstrument.

Olan-Oede komt voorbij in de vroege ochtend, dan Naoesjki – de Russisch-Mongoolse grens. Het schouwspel dat ons daar wacht, tart elke verbeelding. De toiletten gaan dicht, militairen in alle kleuren uniforms maken hun opwachting in de trein. in groepjes van vier. Ze delen papieren uit – invullen, in tweevoud telkens. Later komen andere militairen ze ophalen.  Het gestempel is niet van de lucht. Ze bestuderen onze gezichten. Ze sturen ons de gang op, en doorsnuffelen onze bagage. Ze kruipen met sterke lampen op de bovenste matrassen. Als de ene horde weg is, rijdt de trein 10 meter verder, en volgt de volgende. Dit tien uren aan een stuk. TIEN UUR WACHTEN! en dat allemaal omgeven met grote geheimzinnigheid en zonder enige informatie. Elk moment vrezen we geboeid te worden afgevoerd of in het toilet te worden opgesloten.

Om 23u30 plaatselijke tijd rijden we Mongolie binnen, een land van rook en mist. De Gobi Woestijn wacht. We gaan er kamperen – terug over 10 dagen.