Irkutsk! Het station wemelt van de Russische militairen met hun kepies, als kleine schotelantennes op hun hoofd. Afscheid van onze provodnitsas Katja en Olga, en we staan op vaste bodem. Deze keer laten we ons niet verrassen: Johan rukt meteen uit om de tickets voor het vervolg van de treinreis op te halen (zat 15/9), en vindt het kantoor in het centrum van de stad. Twee uur bus richting Baikalmeer is erg schokkend na de wiegende treinreis. De Russen zijn gesloten en zwijgzaam, maar als we een halte te vroeg willen afstappen, roepen drie oudere vrouwen tegelijk “Njiet!”. Lake Baikal ligt op ons te wachten. Eurocult heeft het duurste hotel gereserveerd, hoog boven het stadje Listvyanka. Een hotel dat helemaal klaar is voor luxueuze wintersport. Skilift, oefenpiste, sledeverhuur. Maar we zien ook een bordje “pool”. Als Johan de Russische vertaling leest, blijkt het billiard te zijn. We ontbijten helemaal alleen in een reusachtige zaal, met uitzicht op het meer. Uien en komkommers, de 2 lievelingsgroenten van de Russen. Twee diensters in volledige outfit houden de wacht. Dan dalen we af naar het meer, voor de onvermijdelijke boottocht.

Een paar menselijke ijsberen duiken in het water, aangevuurd door hun partner met camera in de hand. Wij beperken ons tot pootjebaden aan het smalle keienstrand. En dan: Omul eten, de vis die alleen in dit meer kan overleven. ’s Avonds op onze kamer horen we een diep geruis, als van een groot lichaam dat ademt. Voor het eerst raak ik niet in slaap. Ik mis het schommelen.