De belangrijkste persoon aan boord is de provodnitsa. Zij bewaakt het rijtuig, bepaalt wanneer de toiletten opengaan, stuurt muziek door de luidspreker en controleert de beweging van passanten. Elk rijtuig heeft er twee: de onzen heten Katja en Olga. Katja is de baas, Olga de werkster.  Vanaf nu zijn we in hun handen. Ze leveren thee die ze maken met warm water uit de samovar. En die staat in het begin van de gang. 10 roebel (13 frank). We kopen 2 koppen ter kennismaking, en als bewijs van onze afkomst geven we beide provodnitsas een plak Belgische chocolade. Vanaf dan is de thee gratis. en dat is nog maar het begin.

De coupe wordt onze woonkamer, de tijd verliest zijn druk. Niemand weet nog hoe laat het is. We besluiten onze klok te laten staan op Moskoutijd, en trekken ons niks aan van de tijdszones.  We  eten als we honger hebben en gaan slapen als het donker wordt.

 

Als we de restauratiewagen opzoeken, is hij leeg, op de drie personeelsleden na. Ze kijken elkaar verveeld aan, zuchten, en dan gaat 1 van de vrouwen aan het werk. Ook hier: opzichtsters en een werkster. De menukaart is eindeloos. Maar als we bestellen blijkt er maar 1 soort soep te zijn, en iets dat waarschijnlijk kip is – de werkster maakt met haar armen een vogeltjesdans-gebaar. De soep is solyanka. Met zure room.

Ons traject: Alexandrov, Rostov, Yaroslavl, Danilov, Vjatka, Yar, Glazov, Perm (spreek uit Pjierm), Sjalja, Yekaterinaburg. Stations volgen elkaar op, door het raam zien we bomen, goederentreinen, en nu en dan een houten huisje. Dit hebben de Siberische ballingen gezien toen ze werden weggevoerd naar de werkkampen….