Donderdagochtend 10u30 – ruim 3 uur voordat onze Transmongoolse trein vertrekt -staan we opnieuw aan het loket, bij dezelfde mevrouw van gisteren. Nu gaan we onze tickets krijgen.  Maar tot onze ontzetting schudt ze van nee, en wijst ergens onbeduidend achter de hoek. Aandringen helpt niet. We lopen naar de informatiedienst, waar niemand een gebenedijd woord Engels spreekt, ook daar is het “njet”. Terug naar de eerste mevrouw. Die ziet ons komen, sluit haar loket, en verdwijnt in de ingewanden van het gebouw. Daar staan we dan. Het is 11u15. Johan, de enige van ons twee die wat Russisch kent, plant me nu in een hoek met onze bagage, en vertrekt naar een onbekende bestemming. Ik probeer diep te ademen en niet te denken…. normaal reserveren we nooit, maar kopen we tickets gewoon ter plaatse. Nu echter: 2 tickets 1ste klas + als we de trein missen, missen we ons hotel in Irkutsk, de rest van ons treintransport… En allemaal betaald en geregeld door Eurocult!  De klok hangt recht voor me, het is nu 11u30. Johan komt aangelopen: nergens succes. We moeten naar Eurocult bellen. Ze zijn nog gesloten, het is in Belgie 2 uur vroeger. Ik bel naar ons hotel, daar spraken ze Engels aan de receptie.  Natasja wil helpen: we zullen iemand van aan het loket aan haar doorgeven, zij zal tolken. Volgt een opgewonden conversatie van de kassierster aan de GSM. Natasja legt uit:  we moeten onze voucher inruilen ergens in station Leningradsky, maar niet aan de kassa, maar bij “the Agency”. Dat waren ze bij Eurocult even vergeten te vermelden. En welke Agency? Johan crosst weer weg. Het lijkt wel een spelprogramma. Intussen stroomt de grote stationshal vol met reizigers die duidelijk naar Siberie vertrekken: bedolven onder massaal veel pakken en voorzien van gigantische voedselvoorraden nemen ze afscheid van hun familie. Het is 12u. Johan komt terug: geen agentschap te bespeuren in heel het station. We bellen Eurocult. Geen antwoord. Johan belt nu Eurocult Nederland. Daar kennen ze de naam van the Agency: UPS. Maar het is niet in het station, maar “ergens in de buurt”. Geen idee van het adres. De man zal terugbellen. Vervolgens horen we niks meer van hem. So much for the service van Eurocult. Johan gaat er weer vandoor, gewapend met de naam UPS. Hij blijft lang weg deze keer. Over drie kwartier vertrekt de trein. Ik durf niet meer naar de klok te kijken. En dan verschijnt hij: triomfantelijk zwaaiend met 2 tickets! We pakken onze spullen, en kunnen naar het perron….. daar staat hij, trein nr 340. We ploffen neer in onze coupe. De 4daagse treinreis naar Irkutsk is begonnen.