Als we de brug over rijden, staan daar groepjes mensen opgewonden naar het water te wijzen. “Een beest”, zeg ik.
Er liggen wat dode boomstronken aan de oever, maar dan begint er eentje te bewegen … het zijn grote krokodillen, die waarvan we gelezen hebben dat ze alleen in Costa Rica in het wild leven.
Op een eilandje in het midden van het water liggen er vier. Vadsige wezens zijn het, en vals. Ze doen alsof ze slapen, maar altijd blijft er een stukje oog kijken. Dan spert er een z’n bek wijd open, en we zien de batterij tanden verschijnen. Een oranje vlinder komt aangevlogen …. en nestelt zich ertussen!
Ik probeer wat te filmen met de iphone, maar het is veel impressionanter in het echt. Vooral als de laatste krokodil onder het wateroppervlak verdwijnt … maar even later weer de kop opsteekt.
Onze laatste hotelletje is in de universiteitsstad Heredia. Voor het eerst op deze reis heb ik last van de luchtvervuiling. De files in de smalle straten zijn enorm. Er is een grote geel-rode gekte aan de gang: vlaggen, sjalen, ingepakte auto’s. “Football club Heredia” zegt een vrouw, “jugan mañana a las seis”.
Dan blijken plots de straten afgesloten. Er staan rijen mensen, venters verkopen taboeretjes, opblaasbeesten en lichtgevende kerstmutsen. Fiesta de la Luz!
Hebben wij even geluk, uitgerekend op onze laatste avond! We zoeken een staanplaats en wachten in spanning.
Gigantisch geloei van politiewagens kondigt het begin van de stoet aan. De massa wordt opgewonden. Volgen: een brandweerwagen, politiemotoren, en eindeloze groepen schoolkinderen die “Jingle Bells” spelen. Boring. Is dat alles? Dan auto’s met zware geluidsinstallaties. Het is hier blijkbaar mode om met open deuren te rijden
Een eigenaar heeft extra zijn best gedaan:
Dan, eindelijk: de steltenlopers. Ik haal de iphone boven.
En dat is alles!!
Dan maar terug naar ons hotel.



































